... یه لقمه نون و گریه ... : نیلوبلاگ

به نام آنکه به او
برای دادن نعمتی چون دوست داشتن
بسیار مدیونیم ...!

به نام تنها پناه آشفتگان دیارسرنوشت

تقدیم به تمامی آنانی که

هنوز هم تکه ای از آسمان درچشمانشان

جرعه ای از دریا در دستانشان

وتجسمی زیبا از خاطره

ایثارگلهای سرخ

در معبد ارغوانی دل هایشان به یادگار مانده است

..........................................

پشت آن تپه جادو شده آبادی ماست ...
عطش و عشق و جنون فلسفه وادی ماست ...
به دوراهی که رسیدی دوقدم آنسوتر...
نخل پیری است که همزاد غم و شادی ماست...
کوره راهی که ز سمت ده مامیگذرد...
سند بی کسی و سنبل آزادی ماست...
روی لبهای ترک خورده این نسل غریب ...
خنده های یخی و کهنه اجدادی ماست ...
گرچه محنت زده و آبله پاییم همه ...
به خوددرد قسم منطق فرهادی ماست

................................
 

دلمان خوش است که مي نويسيم و ديگران ميخوانند و عده اي مي گويند ،

آه چه زيبا ، و بعضي اشک مي ريزند و بعضي مي خندند

دلمان خوش است به لذت هاي کوتاه ، به دروغ هايي که از راست بودن

قشنگترند ،

به اينکه کسي برايمان دل بسوزاند يا کسي عاشقمان شود

با شاخه گلي دل مي بنديم ، و با جمله اي دل مي کنيم

دلمان خوش است به شب هاي دو نفري و نفس هاي نزديک

دلمان خوش مي شود به برآوردن خواهشي و چشيدن لذتي

و وقتي چيزي مطابق ميل ما نبود چقدر راحت لگد مي زنيم

و چه

ساده مي شکنيم همه چيز را ...

... یه لقمه نون و گریه ......